november 25, 2009
De rijlessen gaan vlot. Ik zit intussen al aan les 13. En dat het vlot gaat merk ik ook aan Mister Instuctor: hij rookt meer sigaretjes, trekt minder aan mijn stuur, zit minder krampachtig met zijn voet in de buurt van zijn rem, …
Het is echter voornamelijk te merken aan de moeilijkheidsgraad van de lessen: ze duren langer en we rijden op moeilijkere stukken. Daarnaast oefenen we sinds gisteren ook op achteruit rijden en schakelen, pinken en draaien te gelijkertijd.
Het achteruit rijden vind ik niet gemakkelijk, maar daar was na een half uurtje al wel wat beterschap in. In het begin eindigde ik meestal verticaal op de baan terwijl ik horizontaal was vertrokken, maar op het einde was dat toch al een pak minder. Het meest hilarische tijdens het achteruit rijden is echter Mister Instructor, hij hangt dan half uit zijn raam om te zien naar waar ik ga en brult af en toe ‘jalla, keep it straight, keep it straight”.
Het schakelen, pinken en draaien tegelijkertijd vind ik echter een pak moeilijker. Zoveel moeilijker zelfs dat ik de vorige les bijna een auto heb geramd. Tja, er moet een eerste keer voor alles zijn zeker?
Maar volgens Mister Instructor gaat het allemaal echter goed. Gisteren kwam dan ook het mooiste compliment van de rijlessen tot nu toe: ik rij namelijk al even goed na 13 lessen als de meeste van zijn leerlingen na 17. Naar mijn hoofd stijgen zal deze opmerking echter niet doen, aangezien ik gisteren bijna mijn eerste ongeluk heb veroorzaakt omdat ik niet in mijn achteruitkijkspiegel keek toen ik stopte aan een stopbord (de Jordaniër achter mij was ook niet even goed aan het opletten). Er is dus nog veel werk aan de winkel!
november 22, 2009
Mensen hadden ons gewaarschuwd, en het klopt. De huizen zijn hier niet geïsoleerd. Ons appartementje dus ook niet. En dat voelen we nu al een paar dagen. Het is hier met momenten koud! Echt koud!
En dus zetten we de verwarming aan. Met de timer: van zes tot twaalf in de voormiddag. ’s avonds zetten we ze meestal manueel nog eens aan en mag de open haard ook meedoen. Maar ik vond het hier nog steeds koud. We hebben de verwarming dan maar een ganse nacht op laten staan.
Vanochtend was het dan eindelijk prijs: een warme living en iets of wat warme keuken. Om nog maar te zwijgen van mijn badkamer: eindelijk geen kippenvel meer voor ik de douche in kruip. Zalig 
november 22, 2009
Sinds vorige week woensdag is De Schoonmama op bezoek. En ik moet zeggen dat ik daar enorm van geniet. Voor het eerst sinds vier maanden nog eens familie zien doet deugd!
En zoals het hoort nemen wij ons bezoek overal mee naartoe. Dus ook naar Down Town. Want daar zijn de goede souvenirtjes te vinden. Normaal gingen we dat zaterdag doen, maar uiteindelijk leek vrijdag ons een strakker plan. Zo gezegd zo gedaan en vrijdag rond 11.00u vertrokken we naar beneden (en dat laatste is letterlijk te nemen: je gaat naar beneden).
Daar aangekomen ging alles goed: lekker druk, bijna geen parkeerplaats te vinden. Maar we hadden geluk en vlak voor het Romeins Amfitheater vinden we een plekje. En we bezoeken natuurlijk het amfitheater (het is zijn 1 euro toegangsgeld meer dan waard). En dan wandelen we verder: naar de markt. Op weg daar naartoe zien we dat hele stukken van de straat zijn afgezet. En dan ineens begon het: de moskee riep op voor het gebed en de meeste mannen in Down Town zetten het op een lopen. In dat deel van Down Town bevindt zich namelijk de belangrijkste moskee van Amman.
Gevolg: we maakten iets mee dat je alleen maar op tv ziet. In de straten voor en rond de moskee namen honderden moslims deel aan het vrijdaggebed (voor de Islamleken onder de lezers: het vrijdaggebed is voor moslims zoals de zondagsmis voor katholieken). En het beperkte zich niet tot het plein vlak voor de moskee, maar het spreidde zich uit in de straten daar rond. Sommigen hadden een bidmatje mee, anderen zaten op kartonnen dozen. En na het gebed begon de chaos pas echt: kartonnen dozen die in allerijl opgeruimd moesten worden, straten die terug opengesteld moesten worden en honderden Jordaniërs die allemaal tegelijkertijd op hun claxon duwen. De rust was weer voorbij en het weekend begon pas echt!
november 18, 2009
Vandaag zijn Mister Instructor en ik nog eens gaan rijden. En ik heb daarstraks in een skype gesprek met De Beste Vriendin aka De Getuige beseft dat er een aantal dingen zijn die jullie nog niet weten:
1. Mister Instructor heeft een uniform: een mottige grijze broek, met een wit hemd, een mottig grijs pulloverke en een badgeke met zijne naam. Vooral dat laatste vind ik hilarisch.
2. Ik tuf rond in een knal geel autootje waar vanboven een rode driehoek op staat. Op deze rode driehoek staat op iedere kant een gigantisch rode ‘L’. Daarnaast staat deze auto ook vol met Arabisch, wat ik dus niet kan lezen, maar waarvan ik denk dat het zegt ‘opgepast, uit de weg, aan de kant. Leerling aan het stuur!’.
Van deze auto moeten jullie ook weten dat het een prioritair voertuig is. Hetzelfde dus als een politie auto, ambulance of de brandweer.Als Jordaniërs zo een autootje zien, denken ze echter meestal ‘waar is mijne klaxon’ en duwen ze er eens extra hard op. Waarop Mister Instructor dan altijd droogjes zegt ‘that is not for us. Jalla Teatimetellings, jalla. Gas and adjust’.
3. Ik moet voor mijn examen een oogtest laten doen. Ik wist dat niet. Nu moet ik dus eerst naar de oogarts, want ik denk dat mijn glazen (dringend) aan vervanging toe zijn. Dit onderdeeltje wordt ongetwijfeld vervolgd.
En vandaag heb ik voor de rest mijn aller eerste tunnel door gereden en voor de aller eerste keer op een echte brug gereden. Daarnaast ook de drukste omleiding in Amman gedaan en 80 per uur gereden. We boeken dus vooruitgang!
november 17, 2009
Vandaag moest ik wijn en bier gaan kopen. En De Man die Alles Kan Van op het Werk ging mee.
Maar achteraf bekeken was het vooral belangrijk dat ik zelf meeging: ik kreeg namelijk een ’special price’ want ‘I came personally’.
Ik vraag mij nu maar één ding af: hoe maken Jordaniërs eigenlijk winst?
november 15, 2009
Gisteren mocht ik met Mister Instructor nog eens achter het stuur kruipen. En het was vreed plezant. Intussen komen we relatief goed overeen en begint hij een beetje te ontspannen tijdens het rijden. En ontspannen doet hij door een sigaretje op te steken. Best wel geestig.
Ook gisteren werd het vaste stramien gevolgd: inrijden, iets nieuws en nog wat rondtuffen. Het nieuws deze les was ‘u-turn under a bridge’ en ‘driving in the dark’. Dat laatste mag eigenlijk niet, maar hij vindt dat ik dat toch maar moet kunnen. En ik moet zeggen dat het niet gemakkelijk is, vooral niet wanneer andere Jordaniërs mij verblinden door hun koplampen.
Het ‘u-turnen’ onder een brug was ook een avontuur, want dat is tevens ‘u-turnen’ op de autostrade. Maar geene paniek, we zijn niet gebotst.
En tijdens het rijden praten wij zoal eens een beetje. En gisteren ging het over het rijgedrag van mijn mede weggebruikers hier in Jordanië. En Mister Instructor heeft zo zijn eigen theorie: de reden waarom Jordaniërs rijden zoals ze rijden, is omdat er niet voor iedere auto een politieagent is. Daarom doen ze maar waar ze goesting in hebben. Rare jongens toch, die Jordaniërs.
november 11, 2009
Al sinds enige tijd ben ik de trotse bazin van een poetsvrouw, Mevrouw de Poetsvrouw. Ze is Filipijnse en komt twee keer in de week ons appartement kuisen. Dit is geen overbodige luxe. Ik verklaar mij nader.
In de eerste plaats is ons huis 280 vierkante meter groot, met terras. De totale binnen oppervlakte bedraagt de volle 230 vierkante meter. Dat kuisen vraagt dus de nodige tijd. Daar komt dan ook nog eens bij dat er hier in Amman iets rondwaait. Dat ‘iets’ is woenstijnzand. En dat woestijnzand is niet erg vriendelijk. Het kruipt tussen de kleinste hoekjes en kieren binnen en is zéér hardnekkig. Het is zelfs zo dat wanneer je ’s ochtends gepoetst hebt, er ’s avonds in je hele huis al terug een klein laagje zand ligt. Ik weet het, ik geloofde het in het begin ook niet, maar het is echt waar. Mevrouw de Poetsvrouw gaat dus twee keer in de week de strijd met het zand aan.
En vorige week konden we waarnemen dat het écht zand is. Toen we nog in ons thuisland waren, hebben Mijn Stalen Stem en ik een stofzuigerke gekocht. Dat sotfzuigerke beschikt niet langer over een stofzak (dat is zoooooooooooo jaren ‘90) maar over een bak die het stof opvangt. En vorige week, na één maand, was den bak vol. Na het nodige gepruts (leve handleidingen!) hebben we den bak er dan eindelijk afgekregen. En wat er in zat was gewoon puur zand. Geen stofvlokken of andere rommel, maar zand. Het was net alsof Mevrouw de Poetsvrouw boven een zandbak was gaan staan, op start had gedrukt en was beginnen ’stof’zuigen. Het had wel iets.
Maar Mevrouw de Poetsvrouw zuigt niet alleen zand, ze poetst ook. En wel volgens het volgende systeem: eerst afstoffen/afzanden (met nat), daarna zand/stofzuigen en vervolgens met een dwijl er nog eens door gaan. En dat afzanden neemt ze serieus. Zo zand ze mistens één keer in de week Mijn Stalen Stem zijn cd-collectie af. En dat doet ze door iedere cd uit de kast te nemen en af te zanden. U, mijn waarde lezer, moet weten dat de collectie intussen meer van 200 cd’s omvat. Dat is dus wel een werkje. Het enige nadeel: Mijn Stalen Stem alfabetiseert de collectie, Mevrouw de Poetsvrouw de-alfabetiseert de collectie. Maar, ik heb haar nu uitgelegd dat ze dat niet meer mag doen. Op hoop van zegen dat ze het begrepen heeft.
Want dat laatste is niet altijd het geval. Ze spreekt namelijk wel ‘Engels’, maar ik begrijp ze niet altijd even goed. Zo heeft ze tijdens de eerste keer constant gepraat over ‘biledda’. Het heeft mij de volle twee uur geduurd voor ik door had dat het over ‘vileda’ (de vodden) ging.
november 10, 2009
En van De Mama van de Getuige: Osso Bucco en Thaïse kip
november 10, 2009
Een schelletje hesp op een witte boterham met wat mayonnaise … Een krokant stukje spek met wat ei ….
Ik was vergeten hoe lekker het was. Tot daar juist. Voor het eerst in drie maanden heb ik er mijn tanden nog eens in kunnen zetten. En oh, wat was dat lekker.
Nu nog een sandwichke met vleessla, een bord stoemp met worst van de ‘Fin de siécle’, ne martino op een wit stokbroodje of gewoon een sandwichke met preparé, scampi’s met princessenboontjes in tomaat en puree van De Mama, vol-au-vent van De Schoonbroer langs mijne Kant, lasagna van De Schoonmama, een potteke crémé brulee of chocomousse van De tweede Schoonbroer langs zijne Kant, een pakske friet speciaal met een curryworst en hamburger van het fritkot … en aan al mijn goestingskes zou voldaan worden.
Er schuilt echter, af en toe, ook een realist in mij. En die realist zegt ‘droom er vannacht maar gewoon van’. Ik kijk nu al uit naar die zoete (of eerder zoute) droom.
november 7, 2009
Mijn Stalen Stem en ik hadden een paar weken geleden besloten om deel te nemen aan de tocht door Down Town met de NV in Amman. De NV is de Nederlandse Vereniging. Omdat Mijn Stalen Stem voor het werk weer eens op reis mocht, was ik deze keer alleen. Maar geen erg, ik heb mij best geamuseerd.
Down Town is het oudste gedeelte van Amman. De aandachtige lezer weet reeds dat we recentelijk 100 jaar Amman hebben gevierd, dus oud is relatief. Maar dat neemt niet weg dat het vol met sfeer en geschiedenis zit. Het zijn kleine drukke straatjes met veel verkeer en als je naar boven kijkt zie je negen kansen op 10 de prachtige citadel er bovenuit steken.
En vandaag heb ik nieuwe plekjes leren kennen. Bijvoorbeeld het soaphouse. Dit is een initiatief van Wild Jordan, de organisatie die de Jordaanse natuurparken beheert. Ze willen vrouwen in kleine dorpjes een vak aan leren en dat vak is olijfzeep maken. Naast zeep verwerken ze ook de producten van de Dode Zee zoals modder en zout. En dat levert geweldige, puur natuurlijke, producten op. Zo heb ik juist een bad genomen met badschuim waarin Dode Zee kristallen verwerkt zitten en heb ik mezelf ingesmeerd met een bodylotion op basis van Dode Zee modder, olijfolie en aloe vera. Gevolg: mijn huid is zijdezacht (zoals in de reclammekes).
En daarna zijn we de rest van Down Town in gedoken: het deel met de oudste moskee van de stad en de souks. Amman heeft, in tegenstelling tot Damascus, geen traditionele souk maar wel een een aantal straatjes met winkeltes waar je voor een appel en een ei de meest hilarische dingen vindt. En dat gaat van waterpijpen tot sportsokken naar valiezen en de meest hallucinante kanten lingerie. Daarnaast zijn er ook twee markten waar de je meest gigantische stapels groenten en fruit tegenkomt en waar de beenhouwers het gehakt voor je ogen draaien. Kortom plekken waar geuren en kleuren magisch in elkaar smelten.
Als afsluiter was er een lunch in het Wild Jordan Cafe. Een café met een prachtig zicht over Down Town en de citadel. Het is een café waar ze voornamelijk biologische producten serveren en dat de meest geweldige fruitsmoothies te voorschijn doet komen.
Hoewel Mijn Stalen Stem er dus niet bij was heb ik mij kostelijk geamuseerd. Ik hoop maar dat zijn dag even aangenaam was als de mijne!
