Nieuw speelgoed

Jordy heeft sinds kort een nieuw speelgoedje. Hij kijkt er uren naar alsof het een geschenk van God uit de hemel is. Daarnaast draait hij er ook mee en doet hij het open en toe. En het beste van al, het is een compleet gratis cadeau. Het zit inbegrepen in de prijs van een baby. Het bestaat namelijk uit 10 vingertjes en twee handpalmen. Ja, ja dames en heren, Jordy heeft zijn handjes ontdekt!

Verbazing

Vorige week zaterdag hebben vrienden van ons, Het Tsjechische Koppel, een dochtertje gekregen. Met 47cm en 2.7 kilo op 41 weken, is een dochtertje geen understatement. En De Tsjechische Vriendin is bevallen bij dezelfde gynaecoloog, in hetzelfde ziekenhuis en ligt in dezelfde kamer als ik. En als kers op de taart heeft ze ook een spoedkeizersnede gehad. Buiten het feit dat ik een kloeke kerel op de wereld heb gezet, zijn er weinig verschillen.

En eergisteren gingen we ze bezoeken. Nog eens naar The Farah Hospital, naar ‘mijn’ kamer. En eens daar, kwamen herinneringen terug aan een periode die eigenlijk nog niet zo lang geleden is, maar wel al enorm lang geleden aanvoelt. En ik kijk er nu met een heel andere blik op terug. Want, dat besef ik nu pas, ik heb een nogal zwaar geval van BabyBlues gehad. Constant heb ik daar gebleit. Niet geweend, gebleit.

En zelfs de verpleegster beaamde dat. Met een lichte schok op haar gezicht wandelde ze de kamer binnen en zei: “Same room, but you cried a lot more then her. And look at your baby, he is so pretty.”. En dat kan ik alleen maar beamen. Gelukkig is die fase nu gepasseerd en geniet ik enorm van het mama-zijn. Jordy groeit als een stuk niet nader genoemde groente (die Mijn Stalen Stem absoluut niet lust), ik begin nu zo min of meer een ritme te verkrijgen in mijn dagelijks leven en Mijn Stalen Stem moet niet meer om de 2 uur een peptalk geven. We doen het dus goed, alledrie!

Verloofd

Twee weken geleden heb ik een echt Arabisch evenement mogen meemaken: een verlovingsfeest. Een van de secretareskes (en dat is niet denigrerend bedoeld, ze is ongeveer 1m55) heeft zich recentelijk verloofd. En in Jordanië gaat dat niet zonder slag of stoot.

Het is, om te beginnen, in twee fases. De eerste fase is alleen voor de mannen (Mijn Stalen Stem mocht gaan). Dan gaat het clan-hoofd van de bruidegom de hand vragen van de bruid aan haar clan-hoofd. Blijkbaar gaat dit gepaard met het drinken van koude koffie (voor meer informatie moet Mijn Stalen Stem nog maar eens bloggen). Eens de twee clan-hoofden in het bijzijn van de overige clanleden tot een overeenkomst zijn gekomen, mag er ook echt gefeest worden.

En dat laatste wordt dan gedaan door de vrouwen (en ik) van de beide clans. Op een ‘women only’ dinner, wordt het aanstaande heugelijke evenement gevierd (de enige aanwezige man is de aanstaande bruidegom). Op het verlovingsfeest wordt gedanst, gegeten en de bruidsschat uitgedeeld. Dit laatste zijn juwelen die de aanstaande bruidegom aan zijn aanstaande eega geeft. In dit geval een gouden ring, ketting, armbad en oorbellen. Allemaal matchy-matchy off course. Niet echt mijn persoonlijke stijl (nogal bombastisch), maar het toekomstige bruidje was in wolken.

En van deze heugelijke avond zullen mij vooral drie dingen bijblijven:
1. Toen the-bride-to-be en haar zus een kus gaven aan hun mama (ieder op 1 kaak) en zij begon te wenen, deed ik lustig mee (ik steek het op de hormonen).
2. Een favoriet dansnummer (waarop heel de zaal ‘uit zijn dak ging’), was ter ere van Koning Abdullah. Vond ik een beetje bizar. Ik zie mij nu eenmaal niet echt dansen op een nummer ter ere van onze eigenste Koning Albert. Ik heb niks tegen het koningshuis, maar een top 10 hit zit er volgens mij niet echt in.
3. Het was echt ‘women-only’. Tot de serveersters, fotograaf en de cameraploeg toe:

(de foto krijg ik jammer genoeg niet gedraaid … )

West Wing

In mijn familie is deze serie een begrip. Zowel mijn zus als ik zijn er een beetje verslaafd aan. En ik ben ze nu voor de 4de keer aan het bekijken. Waarom? Hoor ik velen onder jullie al vragen.

Het prille moederschap zit daar voor iets tussen. Zodra iets op tv een beetje negatief is, gaan bij mij de watervallen open. Ik heb al verschillende programma’s proberen te bekijken, maar ‘The West Wing’ is het enige waarbij ik niet in tranen uitbarst.
Het toppunt van tranen bij tv was in België. We waren naar ‘Frozen Planet’ aan het kijken. En het ging over baby pinguïns. En ineens werden er een aantal baby pinguïns van hun ouders gescheiden en werden ze vertrappeld door zeeolifanten. Ik ben letterlijk gaan lopen omdat ik het niet kon houden. Ik dacht alleen maar aan Jordy. Stel u voor dat hij vertrappeld zou worden door een kameel in de Wadi Rum omdat hij mij niet vindt?! Ik mag er niet aan denken (probeer vooral niet te begrijpen waarom Jordy mij ooit niet zou kunnen vinden in Wadi Rum, maar kom zo werkt mijn brein nu eenmaal op dit moment).

En daarom kijk ik nu nog maar eens naar ‘The West Wing’. Politiek gepalaver (dat ik al 3 keer gezien heb) kan ik wel verdragen. En het helpt ook bij het begrijpen van wat er op dit moment in de VS gebeurt: voorverkiezingen voor de Republikeinse presidentskandidaat. Dat is dan ‘The West Wing’ in real life. Daar kan ik ook nog tegen . . . maar wel maar amper.

Overdressed

Vandaag ben ik met Jordy nog eens naar de kinderarts geweest. Alles is tip top in orde. Mijn Kleinste Ventje weegt nu 5 kilo en is 59 cm. Voor twee maanden is dat niet slecht heb ik mij laten vertellen. Hij heeft ook zijn eerste spuitjes gehad, dus wie weet wat de nacht zal brengen

Maar bij de kinderarts viel mij ook iets anders op. In het kamertje waar de kindjes gewogen en gemeten worden, is ook een omkleed hoekje. En daar werd een Jordaans jongetje van 3 weken door zijn moeder aangekleed. En nu weet ik wat onze kinderarts met ‘overdressing’ wil zeggen. Want dat jongetje had nogal wat lagen aan. Wat droeg hij dan:
1. een bodyke met lange mouwen
2. een t-shirtje met lange mouwen
3. een kousenbroekske
4. een pyjamake uit één stuk
En daarover kreeg dat kind dan nog eens
5. een jasje
6. een broekske
En tot slot, in het buitengaan, werd het ventje in 2 dekentjes gewikkeld en kreeg het een muts.

Jordy daarentegen heeft ‘maar’ aan
1. een bodyke met lange mouwen
2. een t-shirt met lange mouwen
3. sokken
4. een broek
5. een trui (van Gap, lekker warm).
En als we buiten komen krijgt hij een dekentje over zich en zet ik zijn kap op. Een muts heb ik geprobeerd, maar Mijn Kleinste Ventje wriemelt en wroet zolang totdat het mutske af zijn hoofd is. Ik opteer dus voor de kap. En met deze kleren heeft Jordy het meer dan warm genoeg.

En nu begrijp ik dus eindelijk wat het Oud Duits Madammeke en de Kinderarts bedoelen. Want wist ik veel dat Jordaniërs Michelin ventjes van hun kindjes maken. Ik opteer dan toch eerder voor de hippe baby look … met ‘I love mama’ sokken

Naar Blankenberge

Oudjaar vierden Mijn Stalen Stem, Jordy en ik in Blankenberge. Dankzij de GPS konden we de snelste route vanuit Nieuwpoort nemen. En die stuurde ons langs ongeziene wegen. Onder andere langs de Oosternieuwweg. En die zag er zo uit:

‘La Flandre profonde’ zullen we maar denken zeker? Of misschien eerder ‘le plat pays’?

Terug thuis

Na twee vermoeiende maar zéér leuke weken is het gezin TTT weer thuis. Ons bezoek aan België was de moeite: we hebben op 4 verschillende plaatsten geslapen, ettelijke kilometers afgelegd, veel gegeten (+ 4 kilo voor yours truly), cadeautjes gekregen (een hele kist vol) en nog zo veel meer.

Ook de kleinste ster van het gezin heeft er plezier aan gehad. Jordy werd omringd door de liefde en pakgraagheid van zijn oma’s, opa’s, nichtjes, neefjes, tante’s, nonkels, overgrootmoeders, vrienden van TTT en Stalen Stem, … Het ventje genoot zichtbaar van al die aandacht (hij is hier dan nu ook bezig aan een ontwenningskuur). Het moet dus gezegd dat Mijn Kleinste Ventje dat goed gedaan heeft. Ook datgene waar ik het meeste schrik voor had, vliegen, ging hem goed af.

Het minder aangename aan het vliegen was de vooruitgang van zijn achteruitgang. Op de heenvlucht heeft Jordy zijn ouders vergast (letterlijk én figuurlijk) op twee enorme diarree pampers (alles zag groen, inclusief benen en kleren). Op de terugvlucht bleef dit heerlijke fenomeen beperkt tot (gelukkig) één exemplaar. Maar het nadeel was dat we geen mandje hadden. Jordy heeft dus 4.5 heerlijke uren op zijn ouders doorgebracht. U kan al wel raden dat het voor de ouders op sommige momenten iets minder heerlijk was. Maar toch: hij deed het prima. Af en toe eens wenen en voor de rest kijken en slapen. We zijn dus, zoals het hoort voor jonge ouders, waanzinnig trots.

En sinds gisterenavond is Jordy dus begonnen aan het herontdekken van zijn thuis. En ik geniet daar enorm van. Hoogtepunten tot nu waren:
1. Jordy die zichzelf in slaap brabbelt. Vooral de tussendoorse geeuwtjes waren aanstekelijk.
2. Jordy in de lift: vindt hij blijkbaar geweldig aangezien ik hem nog nooit zo heb zien lachen toen we boven kwamen (en neen, het waren geen scheten).
3. De denkende blik in Cozmo die iedereen vertederde (nu al iedereen aan het charmeren, wat gaat dat geven op latere leeftijd?).
4. Al de rest, want ik blijf hem fantastisch vinden!

Kleine trekjes

Mijn één maand oude zoontje begint zo stilaan zijn persoonlijkheid te tonen. En dat lukt beter en beter dankzij een volle maag. Maar wat doet hij dan zoal?

In zijn slaap kan Jordy bijvoorbeeld ‘vechten’. Hij ligt dan de zwaaien met zijn vuistjes in de lucht alsof er spoken boven zijn hoofd hangen. Hij verschiet dan soms ook van zijn vuistjes die de matras raken waardoor hij wakker wordt. Best schattig, maar voor mama soms wat lastig. Want ra ra ra wie mag er uit bed om hem te sussen als hij blijft wenen?

Achievement nummer twee van mijn ventje is volgen. Hij is vooral gefascineerd door de gezichten van zijn ouders en alles wat licht, schaduw, zwart of wit is. Hoe hij, zonder met zijn ogen te knipperen, gebiologeerd kan staren naar de kap van zijn maxicosi of onze gordijnen is verbazingwekkend. De simpelste dingen vindt hij fascinerend. Wat soms hilarisch is, want wij snappen niet altijd helemaal wat er nu juist te zien is. Hij wil dus overal bij zijn en alles zien. Zijn doomoo poef is bijgevolg 1 van de favoriete zitinstrumenten, want daarin kan hij kijken. Het park is alleen goed om in slaap te vallen. De beperkte aanwezigheid van visuele stimulansen (er liggen maar 3 speelgoedjes in en er hang een mobiel boven) zit daar soms voor iets tussen.

Daarnaast kakt onze Jordy ook alsof het een lieve lust is. Bij voorkeur op de arm van moeder of vader en/of tijdens het eten. Dat eten en persen niet samen gaan heeft hij voorlopig nog niet uitgedokterd. Maar zitten en persen lukt prima (de gelaatsuitdrukkingen zijn wonderbaarlijk tijdens dit evenement). En de hoeveelheden die uit dat kleine ventje komen zijn ronduit impressionant. De geurkracht die deze dingen sinds kort hebben (het enige nadeel van flessenmelk) ook. Je ruikt het nu ten minste wanneer hij gekakt heeft (dat is dan weer een van de vele voordelen).
En gisteren kwam de nek plus ultra van het kakken. Horizontaal spoot het eruit tijdens het verschonen (hij was al een ganse dag aan het persen maar het lukte maar niet). En dan ineens was het daar: een spuiting die net niet een meter ver ging. Gevolgd door een enorme glimlach van opluchting (het moest er duidelijk uit). De mama en De papa konden er iets minder mee lachen: ik kon maar net opzij springen en Mijn Stalen Stem kon een dweil gaan halen (de kracht die de darmkes van zo’n boelekes hebben kan enorm zijn). Maar ja, nu hebben we dat ten minste ook al eens meegemaakt.

En ik denk wel dat je van deze blogpost kunt opmaken dat wij first time parents zijn. Alles wat hij doet vinden wij wonderbaarlijk. Iedere dag opnieuw!

La laitière stopt ermee

Gisteren heb ik het definitief beslist. En in plaats van tranen en een schuldgevoel was er opluchting: Jordy en ik stappen over naar de fles. Wat gaf de doorslag? Een voedingsessie van een uur, gevolgd door een Jordy die zijn fles leegdronk alsof hij geen eten had gehad en daarna 4 uur rustig was. De volgende voeding duurde weer 45 minuten en werd niet gevolgd door een fles. En ra ra ra wat gebeurde er toen: na anderhalf uur had hij weer honger.

En in dat anderhalf uur was hij huilerig, aanhankelijk, moe en wilde maar niet in slaap vallen, … Vervelend dus. Maar wie mij een beetje kent, weet hoe ik ben als ik nog honger heb: een onuitstaanbaar wicht dat je vooral liefst niet wil kennen. Dus ja, ik kan het mijn kleine ventje niet kwalijk nemen dat hij dan ook zo is. En nu heb ik een rustiger, vrolijker en aangenamer kind in huis. Heerlijk!

Dus ik stop met borstvoeding. En nu mijn borsten dat nog wijsmaken. Daarom gaan we naar de pediater, zodat het stoppen ook voor deze mama op een aangename manier kan verlopen. Want mijn borsten denken nog altijd dat ze moeten produceren voor een om de twee uur een zuigende baby. Gevolg: gisteren naar een nieuw shoppingcentrum geweest en eens terug thuis bleek dat de melk eruit liep. En hetzelfde gebeurde afgelopen nacht. Dus de pediater mag een handje toesteken, want mezelf staan melken boven een lavabo is nu niet echt mijn idee van een leuke nachtactiviteit.

Borstvoeding: de saga continues

Jordy is vandaag op de kop 4 weken oud. Een mijlpaal in zijn tot nu toe korte leven. En ook in dat van zijn moeder. Want, laat ons eerlijk zijn, zo een klein hummeltje verandert je leven. Je denkt dat je er op voorbereid bent, maar niets is minder waar. Je komt in een avontuur terecht dat gans je leven verder bepaalt. Maar het is een avontuur dat Mijn Stalen Stem en ik met plezier aangegaan zijn en met nog meer plezier verder zetten!

Maar vandaag kreeg ik eventjes een mentaal klapje. Het is niets erg, eerder frustrerend. Vandaag moest ik met Jordy naar de kinderarts voor zijn maandelijkse check up. En daar kreeg de mama minder goed nieuws: Jordy was niet genoeg verdikt. Op 2 weken tijd maar 100 gram. En dat is te weinig. Al die uren borstvoeding hebben nog niet genoeg opgebracht. En dus moet ik bijvoeden met flesjes.

Leuk is anders. Want ik geef graag borstvoeding. De eerste twee weken was het eventjes minder. Het tempo was nogal gruwelijk (elke 2 uur dag en nacht), maar dan ineens ging het beter. Jordy sliep ineens vier uur aan een stuk. Maar nu blijkt dat dat ook geen goed idee is. Elke drie uur mag ik hem nu wakker maken voor een voeding en na elke andere voeding een klein flesje bijgeven. En volgende week moeten we terug naar de kinderarts om het gewicht na te gaan.

Na een hele hoop tranen bij de kinderarts (en aan de telefoon met Mijn Stalen Stem) ben ik er (eindelijk) weer gerust op. Want, laat ons eerlijk zijn, op flessen worden ze ook groot. Moest het zonder kunnen, zou het fijn zijn. Maar als het niet zo is, zal mijn zoon even stoer en sterk worden op een fles!