Mijn één maand oude zoontje begint zo stilaan zijn persoonlijkheid te tonen. En dat lukt beter en beter dankzij een volle maag. Maar wat doet hij dan zoal?
In zijn slaap kan Jordy bijvoorbeeld ‘vechten’. Hij ligt dan de zwaaien met zijn vuistjes in de lucht alsof er spoken boven zijn hoofd hangen. Hij verschiet dan soms ook van zijn vuistjes die de matras raken waardoor hij wakker wordt. Best schattig, maar voor mama soms wat lastig. Want ra ra ra wie mag er uit bed om hem te sussen als hij blijft wenen? 
Achievement nummer twee van mijn ventje is volgen. Hij is vooral gefascineerd door de gezichten van zijn ouders en alles wat licht, schaduw, zwart of wit is. Hoe hij, zonder met zijn ogen te knipperen, gebiologeerd kan staren naar de kap van zijn maxicosi of onze gordijnen is verbazingwekkend. De simpelste dingen vindt hij fascinerend. Wat soms hilarisch is, want wij snappen niet altijd helemaal wat er nu juist te zien is. Hij wil dus overal bij zijn en alles zien. Zijn doomoo poef is bijgevolg 1 van de favoriete zitinstrumenten, want daarin kan hij kijken. Het park is alleen goed om in slaap te vallen. De beperkte aanwezigheid van visuele stimulansen (er liggen maar 3 speelgoedjes in en er hang een mobiel boven) zit daar soms voor iets tussen.
Daarnaast kakt onze Jordy ook alsof het een lieve lust is. Bij voorkeur op de arm van moeder of vader en/of tijdens het eten. Dat eten en persen niet samen gaan heeft hij voorlopig nog niet uitgedokterd. Maar zitten en persen lukt prima (de gelaatsuitdrukkingen zijn wonderbaarlijk tijdens dit evenement). En de hoeveelheden die uit dat kleine ventje komen zijn ronduit impressionant. De geurkracht die deze dingen sinds kort hebben (het enige nadeel van flessenmelk) ook. Je ruikt het nu ten minste wanneer hij gekakt heeft (dat is dan weer een van de vele voordelen).
En gisteren kwam de nek plus ultra van het kakken. Horizontaal spoot het eruit tijdens het verschonen (hij was al een ganse dag aan het persen maar het lukte maar niet). En dan ineens was het daar: een spuiting die net niet een meter ver ging. Gevolgd door een enorme glimlach van opluchting (het moest er duidelijk uit). De mama en De papa konden er iets minder mee lachen: ik kon maar net opzij springen en Mijn Stalen Stem kon een dweil gaan halen (de kracht die de darmkes van zo’n boelekes hebben kan enorm zijn). Maar ja, nu hebben we dat ten minste ook al eens meegemaakt.
En ik denk wel dat je van deze blogpost kunt opmaken dat wij first time parents zijn. Alles wat hij doet vinden wij wonderbaarlijk. Iedere dag opnieuw!
Inbakeren helpt super goed voor kleine vechterkes die zichzelf ongewild wakker vechten.