West Wing

In mijn familie is deze serie een begrip. Zowel mijn zus als ik zijn er een beetje verslaafd aan. En ik ben ze nu voor de 4de keer aan het bekijken. Waarom? Hoor ik velen onder jullie al vragen.

Het prille moederschap zit daar voor iets tussen. Zodra iets op tv een beetje negatief is, gaan bij mij de watervallen open. Ik heb al verschillende programma’s proberen te bekijken, maar ‘The West Wing’ is het enige waarbij ik niet in tranen uitbarst.
Het toppunt van tranen bij tv was in België. We waren naar ‘Frozen Planet’ aan het kijken. En het ging over baby pinguïns. En ineens werden er een aantal baby pinguïns van hun ouders gescheiden en werden ze vertrappeld door zeeolifanten. Ik ben letterlijk gaan lopen omdat ik het niet kon houden. Ik dacht alleen maar aan Jordy. Stel u voor dat hij vertrappeld zou worden door een kameel in de Wadi Rum omdat hij mij niet vindt?! Ik mag er niet aan denken (probeer vooral niet te begrijpen waarom Jordy mij ooit niet zou kunnen vinden in Wadi Rum, maar kom zo werkt mijn brein nu eenmaal op dit moment).

En daarom kijk ik nu nog maar eens naar ‘The West Wing’. Politiek gepalaver (dat ik al 3 keer gezien heb) kan ik wel verdragen. En het helpt ook bij het begrijpen van wat er op dit moment in de VS gebeurt: voorverkiezingen voor de Republikeinse presidentskandidaat. Dat is dan ‘The West Wing’ in real life. Daar kan ik ook nog tegen . . . maar wel maar amper.