Twee weken geleden heb ik een echt Arabisch evenement mogen meemaken: een verlovingsfeest. Een van de secretareskes (en dat is niet denigrerend bedoeld, ze is ongeveer 1m55) heeft zich recentelijk verloofd. En in Jordanië gaat dat niet zonder slag of stoot.
Het is, om te beginnen, in twee fases. De eerste fase is alleen voor de mannen (Mijn Stalen Stem mocht gaan). Dan gaat het clan-hoofd van de bruidegom de hand vragen van de bruid aan haar clan-hoofd. Blijkbaar gaat dit gepaard met het drinken van koude koffie (voor meer informatie moet Mijn Stalen Stem nog maar eens bloggen). Eens de twee clan-hoofden in het bijzijn van de overige clanleden tot een overeenkomst zijn gekomen, mag er ook echt gefeest worden.
En dat laatste wordt dan gedaan door de vrouwen (en ik) van de beide clans. Op een ‘women only’ dinner, wordt het aanstaande heugelijke evenement gevierd (de enige aanwezige man is de aanstaande bruidegom). Op het verlovingsfeest wordt gedanst, gegeten en de bruidsschat uitgedeeld. Dit laatste zijn juwelen die de aanstaande bruidegom aan zijn aanstaande eega geeft. In dit geval een gouden ring, ketting, armbad en oorbellen. Allemaal matchy-matchy off course. Niet echt mijn persoonlijke stijl (nogal bombastisch), maar het toekomstige bruidje was in wolken.
En van deze heugelijke avond zullen mij vooral drie dingen bijblijven:
1. Toen the-bride-to-be en haar zus een kus gaven aan hun mama (ieder op 1 kaak) en zij begon te wenen, deed ik lustig mee (ik steek het op de hormonen).
2. Een favoriet dansnummer (waarop heel de zaal ‘uit zijn dak ging’), was ter ere van Koning Abdullah. Vond ik een beetje bizar. Ik zie mij nu eenmaal niet echt dansen op een nummer ter ere van onze eigenste Koning Albert. Ik heb niks tegen het koningshuis, maar een top 10 hit zit er volgens mij niet echt in.
3. Het was echt ‘women-only’. Tot de serveersters, fotograaf en de cameraploeg toe:
(de foto krijg ik jammer genoeg niet gedraaid … 
)
