Vorige week zaterdag hebben vrienden van ons, Het Tsjechische Koppel, een dochtertje gekregen. Met 47cm en 2.7 kilo op 41 weken, is een dochtertje geen understatement. En De Tsjechische Vriendin is bevallen bij dezelfde gynaecoloog, in hetzelfde ziekenhuis en ligt in dezelfde kamer als ik. En als kers op de taart heeft ze ook een spoedkeizersnede gehad. Buiten het feit dat ik een kloeke kerel op de wereld heb gezet, zijn er weinig verschillen.
En eergisteren gingen we ze bezoeken. Nog eens naar The Farah Hospital, naar ‘mijn’ kamer. En eens daar, kwamen herinneringen terug aan een periode die eigenlijk nog niet zo lang geleden is, maar wel al enorm lang geleden aanvoelt. En ik kijk er nu met een heel andere blik op terug. Want, dat besef ik nu pas, ik heb een nogal zwaar geval van BabyBlues gehad. Constant heb ik daar gebleit. Niet geweend, gebleit.
En zelfs de verpleegster beaamde dat. Met een lichte schok op haar gezicht wandelde ze de kamer binnen en zei: “Same room, but you cried a lot more then her. And look at your baby, he is so pretty.”. En dat kan ik alleen maar beamen. Gelukkig is die fase nu gepasseerd en geniet ik enorm van het mama-zijn. Jordy groeit als een stuk niet nader genoemde groente (die Mijn Stalen Stem absoluut niet lust), ik begin nu zo min of meer een ritme te verkrijgen in mijn dagelijks leven en Mijn Stalen Stem moet niet meer om de 2 uur een peptalk geven. We doen het dus goed, alledrie!
Ken het gevoel. we zullen het maar op de hormonen steken zeker. of zou die keizersnede er dan toch voor iets tussen zitten?