De trouwe lezer weet dus dat ik TTT ben, mijn wederhelft Mijn Stalen Stem is en mijn zus Mijn Zus. Naar de jongste telg in mijn gezin verwees ik echter op 2 manieren: Jordy en Mijn Kleinste Ventje. Nu Mijn Kleinste Ventje niet langer in mijn buik zit, maar naast me ligt, voelt naar hem als Jordy verwijzen onnatuurlijk. En daarom verbannen we deze naam vanaf nu op deze blog. Als ik over mijn zoontje schrijf (wat nog zal gebeuren, geen paniek), zal ik naar hem verwijzen als Mijn Kleinste Ventje. Want dat is hij wel ondertussen, een klein ventje!

En eergisteren gingen we ze bezoeken. Nog eens naar The Farah Hospital, naar ‘mijn’ kamer. En eens daar, kwamen herinneringen terug aan een periode die eigenlijk nog niet zo lang geleden is, maar wel al enorm lang geleden aanvoelt. En ik kijk er nu met een heel andere blik op terug. Want, dat besef ik nu pas, ik heb een nogal zwaar geval van BabyBlues gehad. Constant heb ik daar gebleit. Niet geweend, gebleit.

En zelfs de verpleegster beaamde dat. Met een lichte schok op haar gezicht wandelde ze de kamer binnen en zei: “Same room, but you cried a lot more then her. And look at your baby, he is so pretty.”. En dat kan ik alleen maar beamen. Gelukkig is die fase nu gepasseerd en geniet ik enorm van het mama-zijn. Jordy groeit als een stuk niet nader genoemde groente (die Mijn Stalen Stem absoluut niet lust), ik begin nu zo min of meer een ritme te verkrijgen in mijn dagelijks leven en Mijn Stalen Stem moet niet meer om de 2 uur een peptalk geven. We doen het dus goed, alledrie!

Het is, om te beginnen, in twee fases. De eerste fase is alleen voor de mannen (Mijn Stalen Stem mocht gaan). Dan gaat het clan-hoofd van de bruidegom de hand vragen van de bruid aan haar clan-hoofd. Blijkbaar gaat dit gepaard met het drinken van koude koffie (voor meer informatie moet Mijn Stalen Stem nog maar eens bloggen). Eens de twee clan-hoofden in het bijzijn van de overige clanleden tot een overeenkomst zijn gekomen, mag er ook echt gefeest worden.

En dat laatste wordt dan gedaan door de vrouwen (en ik) van de beide clans. Op een ‘women only’ dinner, wordt het aanstaande heugelijke evenement gevierd (de enige aanwezige man is de aanstaande bruidegom). Op het verlovingsfeest wordt gedanst, gegeten en de bruidsschat uitgedeeld. Dit laatste zijn juwelen die de aanstaande bruidegom aan zijn aanstaande eega geeft. In dit geval een gouden ring, ketting, armbad en oorbellen. Allemaal matchy-matchy off course. Niet echt mijn persoonlijke stijl (nogal bombastisch), maar het toekomstige bruidje was in wolken.

En van deze heugelijke avond zullen mij vooral drie dingen bijblijven:
1. Toen the-bride-to-be en haar zus een kus gaven aan hun mama (ieder op 1 kaak) en zij begon te wenen, deed ik lustig mee (ik steek het op de hormonen).
2. Een favoriet dansnummer (waarop heel de zaal ‘uit zijn dak ging’), was ter ere van Koning Abdullah. Vond ik een beetje bizar. Ik zie mij nu eenmaal niet echt dansen op een nummer ter ere van onze eigenste Koning Albert. Ik heb niks tegen het koningshuis, maar een top 10 hit zit er volgens mij niet echt in.
3. Het was echt ‘women-only’. Tot de serveersters, fotograaf en de cameraploeg toe:

(de foto krijg ik jammer genoeg niet gedraaid … )

Het prille moederschap zit daar voor iets tussen. Zodra iets op tv een beetje negatief is, gaan bij mij de watervallen open. Ik heb al verschillende programma’s proberen te bekijken, maar ‘The West Wing’ is het enige waarbij ik niet in tranen uitbarst.
Het toppunt van tranen bij tv was in België. We waren naar ‘Frozen Planet’ aan het kijken. En het ging over baby pinguïns. En ineens werden er een aantal baby pinguïns van hun ouders gescheiden en werden ze vertrappeld door zeeolifanten. Ik ben letterlijk gaan lopen omdat ik het niet kon houden. Ik dacht alleen maar aan Jordy. Stel u voor dat hij vertrappeld zou worden door een kameel in de Wadi Rum omdat hij mij niet vindt?! Ik mag er niet aan denken (probeer vooral niet te begrijpen waarom Jordy mij ooit niet zou kunnen vinden in Wadi Rum, maar kom zo werkt mijn brein nu eenmaal op dit moment).

En daarom kijk ik nu nog maar eens naar ‘The West Wing’. Politiek gepalaver (dat ik al 3 keer gezien heb) kan ik wel verdragen. En het helpt ook bij het begrijpen van wat er op dit moment in de VS gebeurt: voorverkiezingen voor de Republikeinse presidentskandidaat. Dat is dan ‘The West Wing’ in real life. Daar kan ik ook nog tegen . . . maar wel maar amper.

Maar bij de kinderarts viel mij ook iets anders op. In het kamertje waar de kindjes gewogen en gemeten worden, is ook een omkleed hoekje. En daar werd een Jordaans jongetje van 3 weken door zijn moeder aangekleed. En nu weet ik wat onze kinderarts met ‘overdressing’ wil zeggen. Want dat jongetje had nogal wat lagen aan. Wat droeg hij dan:
1. een bodyke met lange mouwen
2. een t-shirtje met lange mouwen
3. een kousenbroekske
4. een pyjamake uit één stuk
En daarover kreeg dat kind dan nog eens
5. een jasje
6. een broekske
En tot slot, in het buitengaan, werd het ventje in 2 dekentjes gewikkeld en kreeg het een muts.

Jordy daarentegen heeft ‘maar’ aan
1. een bodyke met lange mouwen
2. een t-shirt met lange mouwen
3. sokken
4. een broek
5. een trui (van Gap, lekker warm).
En als we buiten komen krijgt hij een dekentje over zich en zet ik zijn kap op. Een muts heb ik geprobeerd, maar Mijn Kleinste Ventje wriemelt en wroet zolang totdat het mutske af zijn hoofd is. Ik opteer dus voor de kap. En met deze kleren heeft Jordy het meer dan warm genoeg.

En nu begrijp ik dus eindelijk wat het Oud Duits Madammeke en de Kinderarts bedoelen. Want wist ik veel dat Jordaniërs Michelin ventjes van hun kindjes maken. Ik opteer dan toch eerder voor de hippe baby look … met ‘I love mama’ sokken

‘La Flandre profonde’ zullen we maar denken zeker? Of misschien eerder ‘le plat pays’?

Ook de kleinste ster van het gezin heeft er plezier aan gehad. Jordy werd omringd door de liefde en pakgraagheid van zijn oma’s, opa’s, nichtjes, neefjes, tante’s, nonkels, overgrootmoeders, vrienden van TTT en Stalen Stem, … Het ventje genoot zichtbaar van al die aandacht (hij is hier dan nu ook bezig aan een ontwenningskuur). Het moet dus gezegd dat Mijn Kleinste Ventje dat goed gedaan heeft. Ook datgene waar ik het meeste schrik voor had, vliegen, ging hem goed af.

Het minder aangename aan het vliegen was de vooruitgang van zijn achteruitgang. Op de heenvlucht heeft Jordy zijn ouders vergast (letterlijk én figuurlijk) op twee enorme diarree pampers (alles zag groen, inclusief benen en kleren). Op de terugvlucht bleef dit heerlijke fenomeen beperkt tot (gelukkig) één exemplaar. Maar het nadeel was dat we geen mandje hadden. Jordy heeft dus 4.5 heerlijke uren op zijn ouders doorgebracht. U kan al wel raden dat het voor de ouders op sommige momenten iets minder heerlijk was. Maar toch: hij deed het prima. Af en toe eens wenen en voor de rest kijken en slapen. We zijn dus, zoals het hoort voor jonge ouders, waanzinnig trots.

En sinds gisterenavond is Jordy dus begonnen aan het herontdekken van zijn thuis. En ik geniet daar enorm van. Hoogtepunten tot nu waren:
1. Jordy die zichzelf in slaap brabbelt. Vooral de tussendoorse geeuwtjes waren aanstekelijk.
2. Jordy in de lift: vindt hij blijkbaar geweldig aangezien ik hem nog nooit zo heb zien lachen toen we boven kwamen (en neen, het waren geen scheten).
3. De denkende blik in Cozmo die iedereen vertederde (nu al iedereen aan het charmeren, wat gaat dat geven op latere leeftijd?).
4. Al de rest, want ik blijf hem fantastisch vinden!

In zijn slaap kan Jordy bijvoorbeeld ‘vechten’. Hij ligt dan de zwaaien met zijn vuistjes in de lucht alsof er spoken boven zijn hoofd hangen. Hij verschiet dan soms ook van zijn vuistjes die de matras raken waardoor hij wakker wordt. Best schattig, maar voor mama soms wat lastig. Want ra ra ra wie mag er uit bed om hem te sussen als hij blijft wenen?

Achievement nummer twee van mijn ventje is volgen. Hij is vooral gefascineerd door de gezichten van zijn ouders en alles wat licht, schaduw, zwart of wit is. Hoe hij, zonder met zijn ogen te knipperen, gebiologeerd kan staren naar de kap van zijn maxicosi of onze gordijnen is verbazingwekkend. De simpelste dingen vindt hij fascinerend. Wat soms hilarisch is, want wij snappen niet altijd helemaal wat er nu juist te zien is. Hij wil dus overal bij zijn en alles zien. Zijn doomoo poef is bijgevolg 1 van de favoriete zitinstrumenten, want daarin kan hij kijken. Het park is alleen goed om in slaap te vallen. De beperkte aanwezigheid van visuele stimulansen (er liggen maar 3 speelgoedjes in en er hang een mobiel boven) zit daar soms voor iets tussen.

Daarnaast kakt onze Jordy ook alsof het een lieve lust is. Bij voorkeur op de arm van moeder of vader en/of tijdens het eten. Dat eten en persen niet samen gaan heeft hij voorlopig nog niet uitgedokterd. Maar zitten en persen lukt prima (de gelaatsuitdrukkingen zijn wonderbaarlijk tijdens dit evenement). En de hoeveelheden die uit dat kleine ventje komen zijn ronduit impressionant. De geurkracht die deze dingen sinds kort hebben (het enige nadeel van flessenmelk) ook. Je ruikt het nu ten minste wanneer hij gekakt heeft (dat is dan weer een van de vele voordelen).
En gisteren kwam de nek plus ultra van het kakken. Horizontaal spoot het eruit tijdens het verschonen (hij was al een ganse dag aan het persen maar het lukte maar niet). En dan ineens was het daar: een spuiting die net niet een meter ver ging. Gevolgd door een enorme glimlach van opluchting (het moest er duidelijk uit). De mama en De papa konden er iets minder mee lachen: ik kon maar net opzij springen en Mijn Stalen Stem kon een dweil gaan halen (de kracht die de darmkes van zo’n boelekes hebben kan enorm zijn). Maar ja, nu hebben we dat ten minste ook al eens meegemaakt.

En ik denk wel dat je van deze blogpost kunt opmaken dat wij first time parents zijn. Alles wat hij doet vinden wij wonderbaarlijk. Iedere dag opnieuw!

En in dat anderhalf uur was hij huilerig, aanhankelijk, moe en wilde maar niet in slaap vallen, … Vervelend dus. Maar wie mij een beetje kent, weet hoe ik ben als ik nog honger heb: een onuitstaanbaar wicht dat je vooral liefst niet wil kennen. Dus ja, ik kan het mijn kleine ventje niet kwalijk nemen dat hij dan ook zo is. En nu heb ik een rustiger, vrolijker en aangenamer kind in huis. Heerlijk!

Dus ik stop met borstvoeding. En nu mijn borsten dat nog wijsmaken. Daarom gaan we naar de pediater, zodat het stoppen ook voor deze mama op een aangename manier kan verlopen. Want mijn borsten denken nog altijd dat ze moeten produceren voor een om de twee uur een zuigende baby. Gevolg: gisteren naar een nieuw shoppingcentrum geweest en eens terug thuis bleek dat de melk eruit liep. En hetzelfde gebeurde afgelopen nacht. Dus de pediater mag een handje toesteken, want mezelf staan melken boven een lavabo is nu niet echt mijn idee van een leuke nachtactiviteit.